Evropa si alibi e babëzizë për plehra

Shqipëria pati fatin unikal që t’i refuzohej hyrja në BE dy herë, por kjo nuk e bën atë të jetë larg Evropës, sepse si vizionarë që janë, shtetet evropiane u kanë bërë thirrje me kohë vendeve si ky i yni që të zbatojnë ligje evropiane, në mënyrë që të lehtësohet hyrja në një kohë të dytë BE. Në këtë kuadër, duhet vendosur dhe transpozimi (edhe pse fjala në rastin e Shqipërisë nuk është i saktë) i Direktivës kuadër të 2008 në lidhje me menaxhimin e mbetjeve.
Shumë po flitet në lidhje me këtë ligj transpozues, po ama shumë pak po informohet. Shoqëria civile po përpiqet të ndërtojë mbrojtjen dhe duhet inkurajuar, ndërsa Qeveria po shmang çdo lloj informacioni në lidhje me këtë ligj duke u fshehur prapa gogolit evropian ose prapa broçkullave të lirisë së qarkullimit të mallrave. E para është fakt, e dyta është e diktuar nga marrëdhëniet ekonomike tashmë të padiskutueshme po nëse e para pranohet në parim, e dyta funksionon në bazë të disa rregullave pa të cilat njerëzit do ishin kthyer në skllevër ose kafshë, të dyja në kuptimin e parë të fjalës.
Në lidhje me direktivën e famshme për menaxhimin e mbetjeve, rregullat bazë janë parimi i ndotësit-pagues, i përgjegjësisë së prodhuesit përgjatë gjithë zinxhirit të transportit dhe parimi i afërsisë dhe autosufiçencës (ose menaxhimi i mbetjeve sa më afër vendit të prodhimit).

Vetëm duke lexuar dy të parat e kupton se sa problem do të jetë zbatimi i këtij ligji në Shqipëri. Nëse Erzeni do të kthehet në një rrënojë arkeologjike, nëse malet ku ka kaluar ethshëm Skënderbeu mbi kalë do rrafshohen me tokën pasi t’u jetë nxjerrë dhe grushti i fundit i gëlqeres, nëse të gjitha stalagmitet dhe stalagtitet e Shqipërisë do të kenë zbukuruar mejhanen e shëmtuar të ndonjë kryekomunari nëpër Shqipëri, atëherë do të jetë tepër vonë për të kapur për veshi ndotësin dhe për ta detyruar të paguajë, akoma më keq kur mbrohet nga Qeveria. Që këtu mund ta quajmë debatin të mbyllur dhe të arrijmë në konkluzionin se nuk mund të ketë tanspozime parimesh të bukura në Shqipëri me këto palo mekanizma që kemi.
Por për hir të debatit dhe të sqarimit në lidhje me importimin e plehrave duhet të themi dy fjalë në lidhje me pikën e tretë, domethënë me parimin e afërsisë së menaxhimit. Frika se mund të bëhemi të mërzitshëm nuk duhet të na ndalojë se cituari nenin 16 të direktivës që flet pikërisht për këtë parim: “Vendet anëtare ndërmarrin mjetet e nevojshme që, me ndihëm e vendeve të tjera anëtare kur del e nevojshme, të vendosin një rrjet të integruar dhe të përshtatshëm eliminimi të mbetjeve. Vendet anëtare mund të kufizojnë importin e mbetjeve kur ky import rezulton në eliminimin e mbetjeve kombëtare (përdoret fjala eliminim dhe jo djegie) ose nëse këto mbetje duhet të trajtohen jo sipas planit kombëtar të menaxhimit. Rrjeti konceptohet në mënyrë të tillë që t’i lejojë Bashkësisë të sigurojë vet eliminimin e mbetjeve të saj dhe të lejojë vendet anëtare që të shkojnë individualisht drejt këtij qëllimi duke marrë në konsideratë kushtet gjeografike ose të instalimeve të spacializuara për disa lloje mbetjesh.”

Përkthimi i shkurtuar kishte si qëllim të nxirte thelbin e këtij neni. Duket qartë se në radhë të parë ky nen është objekt i një interpetimi të gjerë. Nëse e interpreton si Artan Hoxha, që ka hallin e prodhuesit më shumë se të konsumatorit, ky nen shikohet si shpërthimi përfundimtar i çdo lloj kufiri në favor të tregut dhe kësisoj plehrave, me qëllim babëzinë e prodhuesve dhe indirekt ndonjë përmirësim i momentit i jetës ekonomike të shqiptarëve. Sipas vizionit të tij të zhvillimit industrial shqiptar me hope të shpejta si në kohën e Enverit, Shqipëria shumë shpejt do të ketë nevojë për përdorimin e saj të brendshëm më shumë plehra për të ricikluar se ç’mund të prodhojë… Ne edhe mund ta urojmë këtë vizion optimist të zhvillimit të ekonomisë shqiptare, por ne nuk jemi në gjendje ta vërtetojmë edhe pse diçka na thotë që ky është argumenti i gjetur aty për aty për të mbrojtur për të disatën herë Qeverinë në lajthitjet e saj.
Po nëse e interpreton sipas parimit të zhvillimit të qëndrueshëm, të autosufiçencës, të respektit të natyrës dhe të një plani ekonomik të qartë që do të udhëhiqte politikat në Shqipëri, do t’i përafroheshim më shumë interpetimit që bën Kodi francez i Mjedisit, i cili në lidhje me trajtimin e mbetjeve parashikon kushtet në të cilat pushtetet vendore mund të kërkojnë, përjashtimisht, kapacitete djegieje ose magazinimi jashtë departamentit në rast të tejngopjes së kapaciteteve të tyre trajtuese. Që do të thotë se një vend si Franca nuk tenton të nxjerrë mbetjet si zgjidhje përfundimtare të trajtimit të tyre, por vendos një kufi në bazë të parimit të afërsisë, pikërisht sepse vetëm kështu mbrohet zhvillimi i qëndrueshëm dhe vetëm kështu mund të “kënaqet” tregu me mbetjet e recikluara. E njëjta gjë duhet të vlejë dhe për Italinë. Besojmë se ajo ka kapacitete djegieje dhe recikluese më të mëdha se tonat, megjithatë i hedh sytë nga ne. Nuk kemi pse t’i bëjmë një proçes strategjive italiane. Këtu vlen të kritikojmë gatishmërinë e qeverive tona si majtas ashtu dhe djathtas për t’i hapur rrugë importit ndërkohë që nuk ka asnjë masë kontrolli, nuk ka asnjë plan aktual për trajtimin e mbetjeve tona dhe nuk e dimë në ç’nivel është ndotja aktuale e mjedisit me atë lloj menaxhimi që i bëjmë tani mbetjeve.

Shumë mbrojtës të Qeverisë thonë se nëse nuk pranohet importi nuk do të bëhen as investimet për pajisjen me fabrika recikluese sipas standardeve evropiane. Ky është një argument që e thurrin ata që Shtetin e shikojnë si gjë që s’funksionon kur e shikojnë se duhet investuar për të. Dhe këtu heqin dorë fare nga investimi për Shtetin dhe për të mirën e kombit, në favor të zgjidhjeve të shëmtuara kolonizuese. Kapacitetet për të ndërtuar fabrika reciklimi nuk i kemi, po ama nëse bëhet investimi i duhur më këtë drejtim do të pajisemi me to. Dhe këtu, kur Shqipëria të jetë bërë një recikluese model të mbetjeve dhe kur Shqipëria të ketë nevojë të ngutshme për letër, pasi të gjithë do të jenë bërë shkrimtarë, poetë, prozatorë, atëherë,duke shfrytëzuar direktivën, mund të hapnim rrugën e importimit të mbetjeve nga vendet fqinje.

Puna është se nuk duam dhe e lëmë veten të kushtëzohemi nga të huajt: bëni këtë, që të keni atë. Në çdo negociatë ka kushte, po dorëzimi pa kushte nuk është negociatë, është kapitullim. Dhe Shteti ynë po kapitullon. Bashkë me të dhe shpresat për një të ardhme më të mirë, në një mjedis të pranueshëm për ne dhe për ata fëmijë udhëheqësish aktualë që nuk do të largohen jashtë vendit.

Stavri

 

Pushteti i hipokrizisë

Ndodhemi para një situate bllokimi, të cilin nuk mund ta zgjidh asnjë organ, përveç organeve të qeverisjes vendore që në këtë rast është vet Këshilli Bashkiak. Pra, të kalohet në një votim tjetër. Megjithatë, situate politike është e tillë që ky Buxhet do të mbetet peng i këtyre lojërave politike dhe me siguri nuk do të votohet. Atëherë çfarë parashikon në këtë rast Ligji për qeverisjen vendore? Parashikon se nëse buxheti nuk votohet brenda një afati prej tre muajsh që nga prej datës 31 dhjetor 2008, Këshilli i Ministrave shpërndan Këshillin Bashkiak, dhe në këtë rast do të ketë zgjedhje të reja për Këshillin Bashkiak.

Përtej pallavrave sipas të cilave Këshilli Bashkiak mund të kërkojë kokën e Kryetarit të Bashkisë, të cilat nuk kanë asnjë bazë, duhet thënë se rivotimi për këshilltarët bashkiakë është i bazuar, pasi votimi i buxhetit është momenti më i rëndësishëm i një entiteti publik, dhe nëse nuk bihet dakord për të, atëherë i takon popullit të shprehet nëse i jep besimin forcës politike që ka një vision të caktuar për Bashkinë (pro buxhetit), ose forcave të tjera që kanë një vizion tjetër.

   Megjithatë, nuk është këtu thelbi. Thelbi qëndron te qëllimi i kësaj maskarade në këtë vit elektoral, në provokimin e një situate të tillë që Kryetari i Bashkisë të vihet në pozita sa më të dobëta, që nëse nuk jep dorëheqjen, të paktën të vuajë deri në fund të mandatit me një këshill bashkiak që do t’i qëndrojë në opozitë. Jemi brenda lojërave politike, deri diku mund të qëndrojë. Por, shprehim perpleksitetin tonë në lidhje me aventura të tilla kur dëgjojmë batuta e kryeministrit në lidhje me këtë çështje. Dhe kjo është më e dhimbshmja e kësaj situate.

   Rikthehemi te kryeministri dhe te mbledhja e tij e djeshme e qeverisë. Në një moment të caktuar , ai shpreh atë që nuk e beson askush, fjalinë: “të ndodhesha në këtë situatë (sh. në situatën e Kryetarit të Bashkisë), të gjithë e dinë se ç’do bëja, do të kisha dhënë dorëheqjen…” Pra, Kryeministri nëpërmjet këtij leksioni humiliteti të pashoq tregoi qartë dhe bukur se si e koncepton ai komunikimin me njerëzit. Për të, në mos dele, njerëzit janë qenie mendjeshkurtra që nuk kujtohen se nën presionin më esktrem, nën situatën kur më shumë se kurrë Kryeministri atëherë President, jo vetëm që nuk dha dorëheqjen po e mendoi më të udhës të rikonfirmonte veten nën zhurmën e armëve.

   Mund të kemi shumë vërejtje ndaj klasës politike shqiptare, po ama nuk mund ta shajmë në një aspekt, në çiltërsinë në thënien e gënjeshtrës. Por kjo ka një arsye, dhe është e thjeshtë: mungesa e reagimit shoqëror ndaj gënjeshtrës sy më sy që bëjnë liderat tanë. Kjo situatë do të vazhdojë për sa kohë nuk ka një reagim të mirëfilltë që t’i vërë këta njerëz me shpatulla për muri. Nuk duhet të pretendojmë që t’i kthejmë këta njerëz në qenie të kulluara, është e pamundur dhe deri diku është më mirë kështu. Por duhet bërë e qartë për tad he për gjithkënd se në rastin më të parë që popullit do t’i jepet mundësia për t’u shprehur, ata të sanksionohen, në mënyrë që të kuptohet se koha e papërgjegjshmërisë politike të gjithanshme ka marrë fund.

 

Iran-SHBA-Izrael, a do të shmanget konflikti i armatosur?

Sigurisht që politika e gabuar e presidentit Bush kundrejt Iranit, pushtimi i Afganistanit dhe Irakut, ndihmuan ngjitjen në pushtet të krahut ekstremist iranian. Politika e Ahmadinezhadit, ndërsa Shtetet e Bashkuara ishin të zëna duke luftuar armiqtë historikë të Iranit, në kufirin lindor dhe perëndimor të tij, ishte ajo e pritjes, forcimit të pushtetit të brendshëm dhe ndërtimit të bombës bërthamore. Një lëvizje kjo e fundit që do ta radhiste Iranin ndër shtetet më të fuqishme në arenën ndërkombëtare dhe sigurisht do ta kthente atë në faktorin kyc në rrajon, duke i hequr primatin Izraelit, si i vetmi shtet që ka armën bërthamore në Lindjen e Mesme.

 

Ndërsa me politikën e re të presidentit Obama dukej se konflikti dhe pozicionet e forta po zbuteshin. Obama premtoi dialog me Iranin dhe Ahmadinezhad e pranoi atë duke ia lënë gjuhën e ashpër të shkuarës dhe “fajtorit” kryesor, ish presidentit Bush. Sic e kemi përmendur edhe në shkrime të mëparshme, administrata e SHBA-së do të mbyllte një sy edhe nëse gjatë zgjedhjeve do të kishte shkelje të hapura madje deri në përgjakje të shesheve. Por ajo që nuk parashikohej ishte fitorja e Netanjahut në Izrael dhe qëndrimi i fortë e pa kompromise i këtij të fundit. Izraeli nuk heq dorë nga plani për të sulmuar ushtarakisht vendndodhjet bërthamore të Iranit dhe kjo ka vënë  në vështirësi Uashingtonin. Aleanca me mikun më të fuqishëm të popullit të Izraelit nuk vihet në dyshim, por Obama është i paralajmëruar dhe nuk duhet të tejkalojë vijën e kuqe. Sipas MOSSAD-it (sherbimet sekrete Izraeliane) pajisja e Teheranit me rraketa berthamore do të kishte një efekt domino. Shtete të tjera (sunite) të rajonit do të provonin të prodhonin nuklearen, si kundërpërgjigje ndaj gjigandit Shiit. Si rjedhojë në këtë vorbull do të përfshiheshin edhe grupe terrosriste të Palestinës apo Libanit. Hipoteza këto, të papranueshme dhe që detyrojnë Tel Avivin të ndërmarrë rrugën e vetme të mundshme, atë të ndërhyrjes ushtarake. Ndërsa nga ana tjetër taktika e Izraelit është ajo e mohimit ose e mospranimit se zotëron armë bërthamore edhe pse është e njohur ekzistenca e një numri të konsiderueshem raketash të këtij lloji në pronësi të Tel Aviv-it (mendohet 150).

Ndeshja tashmë luhet midis tre faktorëve dhe jo vetëm midis SHBA-së dhe Iranit. Shtypja e dhunshme e protestave në Iran e vendos Obamën përpara një përgjegjësie të madhe. Nëse do të pranojë të ulet në një tavolinë me një bashkëbisedues si Ahmadinezhad, ndërsa  liritë dhe të drejtat e njeriut u shkelën me të dyja këmbët nga ky i fundit, nëse do të pranojë pajisjen e Iranit me armën bërthamore, ndërsa aleati i vjeter i SHBA-së në rajon e refuzon në mënyrë të padiskutueshme një opsion të tillë. Një gjë është e sigurtë: për herë të parë që nga krijimi i shtetit të Izraelit, Uashingtoni dhe Tel Avivi ndodhen kaq larg njëri tjetrit…

Dialektika e lirisë në 06:32 të mëngjesit

    Po të shihet nga një kendvështrim “tjetër”, situata mund të duket e pakuptimtë. E pse protestohet? Ne protestuam një herë, dhe e arritëm atë që deshëm, e rrëzuam totalitarizmin? Po tani, ç’dreq kërkojmë?

   Sartri fliste për diçka që ai e quante “dështimi sekret i arritjes”, dhe këtë ai e lidhte me lirinë. Në fakt, sipas tij, liria, për të mbetur liri, duhet t’i largohet fakticitetit. Kështu, liria bëhet një moskryerje esenciale sepse ajo lind nga një mungesë që nuk mund të mbushet. Sartri sjell shembullin e kriminelit, të cilin e ka shprehur edhe në letërsi tek novela “Herostrati”. Krimineli i mundshëm ka një natyrë të tijën, ka thelbin e tij. Duke dëshiruar lirinë, dhe të jesh i lirë do të thotë t’i shpëtosh thelbit tend, krimineli kryen një vrasje, përmes së cilës synon të dalë jashtë thelbit të tij. Dhe në këtë mënyrë ai ia del mbanë: arrin të çnatyrëzohet… të huajzohet!
Por këtu ka një problem dialektik. Tanimë thelbi i tij është krimi i tij, dhe ai gjendet sërish i burgosur në atë që pak më parë e bëri të lirë. Prandaj edhe Sartri thotë se “arritja përmban një dështim sekret”. Liria përkufizohet përmes dështimit, ajo “është një qenie që zgjedh si ideal të qeni qenien-që-nuk-është dhe që nuk është ajo që është.
    Pra, historia përsëritet: humbësit bëhen fitimtarë dhe fitimtarët humbës! Ky është kushti dialektik i ekzistencës së lirisë.

    Këtu përballemi edhe me mediokritetin e atyre fitimtarëve që pretendojnë se kanë ekskluzivitetin e lirisë. Në qoftë se me të vërtetë ata na e sollën lirinë, atëherë që në çastin që ne fituam lirinë ata u bënë dështakë, sepse liria u bë thelbi ynë dhe ne nuk jemi më të lirë. Duke na sjellë lirinë ata na burgosën, dhe në këtë çast fitimtarët shndërrohen në humbës.
    Nga ana tjetër, ata tregohen edhe më mediokër kur thonë se kanë ekskluzivitetin e lirisë, sepse liria ekziston vetëm në dialektikë. Pra lirisë i nevojiten edhe humbësit e jo vetë fitimtarët. Madje, humbësit kontribuojnë në lirinë tonë po aq sa fitimtarët. Njëanshmëria nuk është liri.

    Mos ndoshta për të qenë të lirë në këtë “burg të demokracisë” duhet t’i kthehemi edhe një herë totalitarizmit? Nuk është e thenë. Megjithatë, këtu demokracia has një vështirësi të stërmadhe. Kjo vështirësi quhet Francis Fukuyama. Në librin e tij “The End of the History and the last Man”, Fukuyama, edhe pse me një naivitet ngadhënjyes, paraqet një tezë mjaft domethënëse. Sipas tij, rënia e Murit të Berlinit dhe shembja e regjimeve totalitare të Lindjes shënojnë fundin e historisë. Tanimë, modeli amerikan i demokracisë është modeli i vetëm drejt të cilit synojnë të gjitha shtetet e globit. Tanimë ky model është i padiskutueshëm, ai nuk ka kundërshtarë… dhe me fundin e dialektikës edhe historia do të marrë fund.
    Pra, demokracia na qënka vërtet një burg.
    Por çështja nuk është kaq e thjeshtë sa duket. Dikush mund të thotë se fakti që të gjitha shtetet tani do t’i lënë mënjanë konfliktet politike dhe do t’i kushtohen garës për demokraci përbën, në vetevete, një sistem të ri dialektik. Tanimë konfliktet do të ekzistojnë mes vendeve me nivele të ndryshme demokracie, dhe kështu që ne do vazhdojmë të jemi të lirë.
        Që historia nuk do të përfundojë – këtë e pranojmë të gjithë. Por, është nje çështje të cilës nuk mund t’i bëjmë bisht: totalitarizmat ekzistojnë edhe nën maskën e demokracisë… herë kemi një demokraci totalitare – herë një totalitarizëm demokratik. Kjo është liria dialektike, liria që njohim ne.

    Le të pyesim bashkë me Leninin: “Ç’të bëjmë?”
    Ç’të bëjmë që të jemi të lirë dhe pikë, pa dështime sekrete, pa dialektika, pa qenë nevoja që për të qenë të lirë më parë duhet të kishim qenë të burgosur, dhe tani që jemi të lirë, për të qenë të lirë, duhet të shndërrohemi në të burgosur?
    Një gjë mund ta bëjmë. Ashtu sikurse thotë Michel Foucault, liria, e drejta, demokracia, totalitarizmi, dialektika… janë të gjitha nocione e terma të sistemit tonë. Për të shpëtuar nga këto nocione kontradiktore duhet të mendojmë me terma që nuk i përkasin këtij sistemi: nuk duhet të prodhojmë më; tanimë duhet të krijojmë.

 

                                                                                                                                                              Kel Musaj

Ditët pushim, Qeveria në dietë dhe populli dembel

Në fakt, ligji për diskriminimin që u lakua shumë u votua në Kuvend por nuk parsashikoi asgjë në lidhje me martesat gay. Si duket, krahu konservator i PD-së vuri alarmin dhe tregoi qartë se në gjëra të tilla ekstravagante nuk hyn në traditat dhe vlerat e familjes shqiptare (dixit një politikan të PDK-së, i cili edhe pse kundër PD-së, në këtë pikë u përputhen idetë). Por mbi të gjitha, faktorët që nuk lejuan miratimin e këtj ligji, pasi nuk besoj se ka qënë faktori social dhe sensibilitetet brenda PD-së, ishte tentativa për të devijuar nga problemet që po e mbytnin qeverinë (përmbytjet, kutitë, kriza…), por edhe pamundësia për të kryer këtë reform “evropiane”. Të shpjegohemi. Që të lejohet martesa gay, është e nevojshme që të ndryshohet Kodi i Familjes, në nenin që bën fjalë për personat që duhet të lidhin martesë. Ky nen është “kristal i qartë” (dixit Kryeministrin) dhe thotë që martesa lidhet midis një burri dhe një gruaje. Që të lejohet martesa midis personave të një seksi, duhet që të shfuqizohet kjo dispozitë dhe te vendoset një dispozitë neutrale në fushë të seksit. Por që të bëhet një gjë e tillë, nevojitet të ndryshohet Kodi i Familjes dhe këtu qëndron problemi: kodet, sipas Kushtetutës ndryshohen vetëm me 3/5 e të gjithë anëtarëve të Kuvendit, pra duhen minimalisht 84 deputetë. Është shumë e qartë se Qeveria nuk e ka këtë numër magjik në Kuvend dhe rrjedhimisht nuk e bën dot këtë ndryshim.

 

I njëjti fenomen legjislativ shumë i çuditshëm vihet re dhe në lidhje me festat zyrtare. Qeveria, nëpërmjet projekt-ligjit që paraqiti (i cili u miratua në Kuvend) parashikon ndryshime në ligjin për festat zyrtare. Një nga pikat që ndryshon ligji i ri i miratuar ishte dhe shfuqizimi i mekanizmit të dërgimit të ditës festive virtualisht ditën e hënë në rast se kjo festë binte një ditë pushimi. Mesazhi ishte i qartë, më pak ditë pushim për më shumë punë pasi shqiptarët “duhet të punojnë se janë dembela” dëgjohej lart e poshtë nëpër tavolina njerëzish skeptikë, të kapur nga ky virtyt i inaktivizmit. Po realisht, çfarë ka ndodhur? Ky ndryshim nuk vlen as sa një kokërr groshi, pasi dhe këtu do të kemi një konflikt me Kodin e Punës, i cili parashikon se “kur dita e festave zyrtare bie në ditët e pushimit javor, pushimi shtyhet ditën e hënë”. Kodet, nga pikëpamja hierarkike qëndrojnë më lart se ligjet e tjera dhe materializimi i këtij parimi të sanksionuar në Kushtetutë është numri i deputetëve që nevojiten për ta ndryshuar atë, që është siç e thamë 84 (3/5 e të gjithë anëtarëve). Pra, me këtë ligj të miratuar realisht nuk është bërë asgjë, sepse ai bie në kundërshtim me një normë më të lartë hierarkike. Në rastin më të mirë, i duhet bërë e qartë punëmarrësve se e hëna mbetet ditë pushimi, në rastin më të keq do të ketë një konflikt normash ligjore që u mbetet gjykatave duhet zgjidhin sa më shpejtë me gjithe rremujen qe mund te shkaktohet.

Nga këto përpjekje kalorësiake për të bërë reforma që do e bëjnë Shqipërinë më evropiane dhe më punëtore (realisht asnjëra nuk eci, çka e bën Shqipëri më arkaike dhe më anadollake se më parë), duhet të vëmë re përpjekjet për të kaluar dispozita të tjera të cilat nuk ishin përfshirë në debatin shoqëror. Kështu, me ligjin kundër diskriminit, Qeveria kishte për synim mosdiskriminimin përpara ligjit të çifteve homoseksuale përkundrejt çifteve heteroseksuale. Në fakt, kjo ishte një pistë e gabuar që ndoqi qëllimisht Qeveria, pasi me anë të këtij ligji (dhe me sa duket duhet të ketë qënë synimi real) ajo synoi mosdiskriminimin fetar. Gjë shumë e bukur, thënë me fjalë, por kur lexon ligjin shikon qartë se ka patur për qëllim lejimin në klasa fillore, gjimnaz dhe universitet të simboleve fetare.

Ne jemi kundër kësaj maskarade. Së pari sepse përjashton nga debati çështje që i përkasin shoqërisë dhe së dyti vendosin fëmijet e fillores dhe të gjimnazit përpara disa rregullave shoqërore që nuk kanë të bëjnë fare me laicitetin që reklamon Kushtetuta. Në këtë kontekst, shtrojmë çështjen, çfarë e bën një shqiptar të ndihet i tillë? Gjuha? Vështirë nëse lejojmë shkollat greke të mbijnë si kërpudhat. Feja? Jo, akoma më vështirë kur e propagandon atë që në moshë të vogël. Politika? Jo, aspak. Nëse ajo toleron dasi të tilla.
                                                                                                                                                    Stavri