Ti nuk thua kurre gje…

Sutjena me mace,  pronare jugore,  te rropatesh per punetoret  e Renault.  E une qe jetoj gjetiu ne dimensionin e katert me filmat vizatimore. Jam e nesermja, jam  lisi dhe jam vatra. Eja ne shtepine time  dashuria ime eja  se aty ka zjarr. Po vjedh  per lekuren nen petkun e mjerimit.  Jam nje boeing i vjeter  i vitit 89. Nisem me lule ne dhembe per te fundit lufte. Makina ime e shkrimit  ka nje petk te ri.

 

Shikoj magnetofonin ne syrin e nje vogelusheje.  Pianot mbi barqet  e vajzave ne Paris. Nje shimpanze i akullt  qe kendon muziken time.  Butesisht  me mua dhe ti qe nuk the asgje,  ti asnjehere nuk thua gje. Nganjehere ti qan ashtu sic qajne kafshet  pa arsye dhe duke thene asgje.  Si ti,  sy i tjeterkund,  qe ben nje feste per mua.  Ne barkun tend te shkrete une shikoj turma. Jam e nesermja,  ti je e nesermja e jetes sime.  Shikoj te fejuara  te perhumbura qe zhvishen. Ne kadifene e zerit tend qe kalon neper  nate,  shikoj aroma te vaketa mbi trotuare endrrash.

 

Ne Paris kur qendroj i shtrire ne shtratin e saj. Te shikosh tek kalojne mbi mua vajza dhe sfungjere qe renkojne leng moshe çmendurie. E pra, une jetoj pertej ne dimension x me nje film te animuar  tek shtepia e nje miku. Jam asnjehere, jam gjithmone dhe jam x-i i formules se dashurise dhe merzise. Shikoj tramvaj blu neper shinat e femijeve te trishtuar.

 

Ndarese kineze perpara eres se veriut. Objekte pa objekte, dritare artistash  prej nga del dielli, gjeniu dhe vdekja. Prit, po shikoj nga afer nje yll jetim qe vjen ne shtepine tende per te te folur mbi mua. E njoh prej shume kohesh, eshte e fqinja ime por drita e saj eshte e genjeshtert si  dhe une, dhe ti nuk me thua asgje, ti nuk thua kurre gje.  Por ti lexon ne zemren time  sic lexon  ky yll me flaket e tij te perhumbura  neper shtigje te largeta. Ti nuk thua kurre gje si dhe yjet.

 Leo Ferre (perkthyer nga Jolka Nathanaili)

Bella Italia!

Një pjesë e tyre arrin të kalojë në mënyrë klandestine në territorin Italian. Por vendi i ëndrave për ata shumë shpejt kthehet në vendin e maktheve. Intoleranca dhe ksenofobia ka kapur cdo qytetar të këtij vendi dhe ky fenomen i ka rrënjët vite më parë.

Pas Marokenëve, ishim ne Shqiptarët që provuam në kurrizin tonë intolerancën dhe diskriminimin. Nofka nga më të shëmtuarat i viheshin emigrantit që vinte me anije dhe që pasuronin fantazitë e femijëve të vegjël, gjatë fillimit të viteve ’90. Prindërit trëmbnin fëmijët me fjalën Albanese, që u bë zëvëndësuesi i përrallave me Gogol. Sot ata fëmijë përbëjnë rininë Italiane dhe gjërat me sa duket po marrin tatëpjetën…

Rumania dhe Bullgaria u bënë anëtare të Bashkimit Evropian në vitin 2007. Mijëra qytetarë nga këto dy vende u dyndën në shtetet perëndimore duke përfituar nga heqja e vizave. Rumunët në mënyrë të vecantë preferuan Italinë. Numri i tyre në Itali u rrit në mënyrë eksponenciale brenda dy vjetëve, duke bërë që komuniteti Rumun të jetë më i madhi në vendin fqinj. Në të njëjtën kohë por me ritme marramëndëse, në Itali u rrit edhe intoleranca ndaj të huajve. Romët, të ardhur kryesisht nga Rumania, janë bërë shënjestra kryesore e ekstremistëve. Sikur të mos mjaftonte kjo edhe qeveria e Berluskonit është veshur me petkun e xhandarit dhe i mban ison politikave intolerante. Edhe mediat, janë rreshtuar duke mbjellë urrejtje, madje ato përbëjnë faktorin dominant në ndryshimin ksenofob qe po përjeton Italia. Duke patur parasysh që Italia është vendi me më pak emigrantë ndër vendet kryesore Evropiane, kjo atmosferë është e pakuptueshme. Një ndër fenomenet më të papranueshme që ka shqetesuar organizmat ndërkombëtarë(UNHCR) por edhe Brukselin, është ai i Rondeve. “Ronde Padane” janë grupe vullnetare, të cilat patrullojne nëpër qytetet e veriut të Italisë, në kërkim të klandestinëve të cilët janë automatikisht keqbërës sipas konceptit ekstremist që po përhapet dita-ditës edhe në popull. Për qeverinë Italiane këto grupe konsiderohen të ligjshme edhe pse përbëjnë një strukturë paralele policore, madje nuk mungojnë as përgëzimet për punën e tyre të vyer…

 Pa u munduar shumë mund të gjehen në histori, raste të ngjashme të strukturave paramilitare (edhe pse jo të armatosura) dhe ksenofobe, në shërbim të një partie ose të një ideali. Në Itali ishin këmishat e zeza në shërbim të Musolinit, në Gjermani këmishat e murrme (SA) në sherbim të Hitlerit. Edhe atëhere si sot, bota përballej me një krizë të thellë ekonomike. Përhapja e ideologjive ekstremiste nuk ishte përgjigja më e mirë ndaj krizës, por ishte përgjigja më e thjeshtë. Pasojat dihen…

Në fillim fare erdhën e kapën ciganët (Romët) dhe une u kënaqa sepse ata jetonin me vjedhje. Pastaj erdhën e morrën hebrenjtë dhe unë heshta sepse  ata s’më pëlqenin. Pastaj erdhën e morën homoseksualët dhe unë u lehtësova sepse ata ishin të bezdisshëm. Pastaj erdhën e morrën komunistët dhe unë nuk thashë gjë sepse nuk isha komunist. Një ditë erdhën e më morën mua dhe nuk kishte mbetur askush për të protestuar  (Martin Nienmòller 1892-1984).
ONUFRI

Vendit i duhet një kryeministër legjitim (nga Sali Berisha)

Për demokratët shqiptarë, për shumicën e shqiptarëve, ai përbën motivin më madhor, detyrimin më sublim për t’i dhënë vendit kryeministrin legjitim, për t’u kthyer shqiptarëve dinjitetin e vullnetit të lirë, të dhunuar.
Për PD Ilir Meta është njeriu që përfaqëson klanin më të rrezikshëm të trafiqeve në Shqipëri, të trafikut të drogës, të trafikut të fëmijëve dhe të trafikut të vajzave të mitura.
Në historinë e vendit ky mbeti njeriu që me bandat e tij ngjiti Shqipërinë në krye të listës së vendeve të planetit në trafiqet e skllevërve të seksit, të fëmijëve, të drogës dhe të armëve.
Për PD dhe shumicën e shqiptarëve beteja kundër trafiqeve është detyrimi i tyre madhor për një të ardhme tjetër si shoqëri e qytetëruar, si shoqëri e respektuar. Ilir Meta është njeriu që riktheu portretin e Hitlerit në institucionet e tij të krimit.
Ai është vrasësi dhe terroristi i opozitës, është njeriu që urdhëroi hedhjen e granatave mbi gjimnazistët në Tropojë, njeriu që torturoi e burgosi qindra kundërshtarë politikë dhe që sipas Amnesty International dhe institucioneve të tjera prestigjioze, Shqipëria renditet në vendet e para me të burgosur politikë dhe tortura politike.
Meta është njeriu që ndërtoi pushtetin e tij mbi krimin, trafiqet, korrupsionin e organizuar, ndaj dhe rikthimi në Shqipëri i një kryeministri legjitim mbetet obligimi madhor më absolut i shqiptarëve, i shumicës së tyre që votuan kundër tij, kundër pushtetit të tij të krimit dhe të korrupsionit, i atyre që besojnë në vlerat e demokracisë. Meta përfaqëson vrasësin e vërtetë të fjalës së lirë, është simbol i injorancës njerëzore, i tmerrit nga fjala e lirë.
Ky është kryeministri i parë në historinë e pluralizmit që me taksat e shqiptarëve blen shtypin, blen dhe përdhos fjalën e lirë të shqiptarëve.
Beteja me mjete demokratike dhe në bashkëpunim me komunitetin ndërkombëtar për rivendosjen e votës së lirë, rivendosjen e fjalës së lirë, rivendosjen e shtetit ligjor, mbeten detyrimet tona më madhore. Meta është njeriu që shndërroi tangjentet në sistem.
Sot, në 20-mujorin e qeverisjes së tij të korruptuar, të autokracisë së krimit dhe korrupsionit, çdo sipërmarrës privat që do të fitojë një tender publik, është i detyruar t’u paguajë dy herë nga 10 për qind qeveritarëve të korruptuar të Metës dhe regjimit të tij.
Meta është autori i territ të vërtetë mbi shqiptarët, autori i etjes së vërtetë, i shkatërrimit përfundimtar të furnizimeve me ujë dhe energji elektrike të qyteteve të këtij vendi, është autori i vjedhjes së Thesarit.
Është pra, me një fjalë, armiku i votës së lirë, i fjalës së lirë dhe i dinjitetit të shqiptarëve, për shkak të trafikut të fëmijëve dhe prostitutave.

Lufta antikorrupsion dhe “Prometeu i lidhur”

Por ndërsa kjo shqiponjë tregonte forcën e saj, një tjetër lëngon në çerdhe, asaj copëza-copëza po i shqyejnë zemrën. E kam fjalën për Shqipërinë, le t`ia bëjmë pak qejfin vetes, për shqiponjën tonë zëmërthyer, zemra  e së cilës çdo ditë e më shumë po brehet nga korrupsioni.

Një shqiponjë që ushqehet me Prometeun dhe një tjetër që kërkon ndihmën e tij. Ndoshta janë këta të dy krenat e flamurit tonë, por nuk është kjo çështja.

Theksi bie mbi Prometeun, ai i duhet Shqipërisë, ai mund ta çojë atë në dyert e mirëqënies, ashtu siç çoi Virgjili Danten në dyert e parajsës. Por jam i frikur se mos ai trëmbet nga fati i Prometeut të mitit, dhe pastaj nuk do më, që të jetë Promete.
Por kjo frikë nuk ka objekt (ndoshta është ankth) pasi Prometetë në Shqipëri i gjen me thasë, janë aq shumë sa që perënditë e Olimpit do mendoheshin gjatë para se të vendosnin që të merreshin me ta, dhe të mendosh se gjithë ato perëndi u “gënjyen” nga një Promete i vetëm.
Ndër gjithë këta Promete, më Prometeu bije lehtë në sy. E dëgjon ngado teksa mburret me cilësinë që ka, teksa thotë se qëllimi i jetës së tij është që ta çlirojë zemrën e Shqipërisë nga ky virus me emrin e çuditshëm ‘korrupsion’. Kjo duket një detyrë më e përshtatshme për Asklepin, zotin e mjeksisë, po ku i dihet, ndoshta Prometeu ynë është edhe Asklep. Ndoshta ai zotëron ndonjë fuqi magjike që mund ta shfarosë këtë virus sa hap e mbyll styë. Mirë do ishte, por koha tregon të kundërtën: ajo thotë se duhet më shumë kohë; koha është treguesi më i mirë i kohës.
Dhe koha ka treguar se koha nuk është problem, Prometeu ynë as që interesohet për të. Gjaku hyjnor që rrjedh në venat e tij me rrëmbyeshmërinë e lumit të Valbonës e bën të pazhdukshëm. Përpara një krijese të tillë korrupsioni duhet të gjejë vrimë e të futet.

*     *     *    *
Jemi akoma në sipërfaqe, le të shkojmë pak më thellë, sigurisht pa rrëzikuar që të mbytemi. Dhe thellësia nxjerr në dritë problemin e parë: Prometeu i përrallës për t`i dhënë njerëzimit të mirën tradhëtoi të ngjashmit e tij që, në bazë të një logjike të thjeshtë, i bije të jenë të këqijtë. Ai ishte pjesë e të keqes, diçka ndodhi, dhe ai ndryshoi faqe, mori anën e të mirëve. Mos duhet që edhe Prometeu ynë të jetë i tillë?
Mos duhet që për të luftuar korrupsionin (virusin) ai duhet më parë të ketë qënë i infektuar nga ai, çka nënkupton një të korruptuar të penduar për të keqen që shkaktoi, që tash kërkon të hakmerret ndaj atyre që e ‘infektuan’ me dëshirën për të hedhur këtë valle. Do ishte mirë, më e mira e mundshme. Ne do kishim spiunin tonë mu në gjirin e të korruptuarve. Ai do i dinte mirë strategjitë e tyre (më parë kish qënë vetë i tillë), do dinte pikat e dobëta, ku goditjet tona do ishin dyfish më të forta…. me duket se jo vetëm Shqipëria, por edhe Asklepi-Zot, do t`i përgjërohej atij për ndihme.
Por prometeu ynë nuk është i tillë; ai nuk është tradhëtor, e urren gënjeshtrën dhe përçmon mashtrimin, ai është i drejtë, kokë e këmbë i drejtë, që nga maja e flokut deri te gishti i këmbës, është arma më e mirë që mund të kemi kundër shtrëmbërimeve të korruptuara, ai është ilaçi për virusin, ai është Prometeu, Zoti njerëzor, përuluni para tij, ose më mirë shtrihuni për tokë. Pak rëndësi ka kjo e fundit, ‘drejtësia’ mund të shtrijë këdo për tokë.
Fatkeqësisht një Promete i tillë zor se mund të gjendet. Nëse ai do kish qënë pjesë e së keqes, ndershmershmëria që e karakterizon nuk do e lejonte të tradhëtonte miqtë e tij e të rreshtohej krah armatave të së mirës. Nesë do ishte i papërlyer (me duar të pastra) me të keqe, ai nuk do dinte si ta luftonte këtë të keqe. Promete që vetëm emrin ke të tillë, e çna duhesh ti? Apo vetëm sa për të veshur rrobat e mitit që prej kohësh janë varur në dollapin e historisë.

*     *     *    *
Nuk e di!
Sa herë që e kujtoj këtë figurë ndijej se ka diçka në të që mi turbullon mendimet, tamam si ajo kova që pasi hidhet në pus për të marrë pak ujë të pastër ka turbulluar gjithë pusin.
Më ka rastisur ta shoh Prometeun ndryshe nga ç`ma kanë mësuar.
Në rregull! Ai vodhi zjarrin dhe u`a dha njerëzve. Këtë e dimë të gjithë… tradhëtoi perënditë e tjera, edhe këtë e dimë. Ajo që nuk na kanë thënë kurrë është se mos ndoshta perënditë kanë dashur vetë që Prometeu t`ua vidhte zjarrin, mos ndoshta ai u përdor nga ato. Ku i dihet, Zotat mund të kenë dashur t`i çojnë një mesazh njeriut me anë të tij. Ata e dinin se Prometeu do bëhej i përjetshëm e se historia e tij do tregohej anë e mbanë botës. Rrugë më të mirë për të përçuar në fshehtësi një mesazh nuk do kishte.
Cili është ky mesazh? Ma do mendja se u kuptua, më saktë është kuptuar me kohë. Ai kumbon në kokën e çdo njeriu të familjarizuar me figurën e Prometeut: “ja se ç`të gjen po u vure kundër nesh, perëndive, do të të lidhim përjetësisht në shpatin e një mali, të vetmit vizitorë të tutë do jenë nxehtësia e diellit, lagështira e shiut, dhe thatësia e erës, edhe shqiponja zëmërthyese sigurisht.
Më duket se e gjetëm Prometeun tonë, ai mishëron triumfin e perëndive mbi njeriun.

 

Kel Musaj

Für eine tausendjähriges Berishian Reich!

Pra, populli duhet të përgatitet se edhe për 30 vite të tjera do të ketë më shumë Europë, më shumë Evropë në shpirtërit tanë, më shumë drita, më shumë para (por jo për borgjezinë… do ishte mirë, meqë ra fjala, që Kryeministri të na sqarojë se cfarë kupton me borgjezi kur del e bën shpëtimtarin Zorro në konferencë shtypi, që të mos bëjmë amalgame kot me periudhën e komunizmit), më shumë ujë, etj etj. Natyrisht, pa dashur të vëmë në dyshim reformat e thella të qeverisë, ne shprehim bindjen e thellë se me dy gringot e qeverisë shqiptare këto urime do mbeten fjalë boshe, të pandjekura nga vepra po përkundrazi, nga një regres që më shumë sesa dy shokëve të rinj do u shërben fqinjëve tanë, të cilat gjithmonë e më shumë e kanë të shtruar rrugën për në Evropë…
Megjithatë, rëndësi ka pushteti dhe uniteti i çeliktë i dyshes karagjoze. Rëndësi ka të vazhdojë pushteti i tyre pavarësisht se c’thotë vota e popullit shqiptar. Pra, po e ngrejmë gotën tonë imagjinare për Rajhun e dytë dhe të vërtetë shqiptar, atë që po formësohet këto ditë të ndërrimit të viteve. Edhe njëherë Für eine tausendjährige Berishian Reich! (Edhe 1000 vjet të tjera Rajh i Berishës!)

Udhë pa krye për të paangazhuarit

 Gjatë ditës së djeshme në Parlament u diskutua buxheti dhe ndryshimet në ligjin për SHISH-in. Shumë pak prej nesh, madje edhe ata që hiqen si specialistë në këto fusha, janë në dijeni të problematikave që implikojnë këto tema. Sado të interesuar të jemi, sado përzemër ta kemi Shqipërinë, sado pasion politikën, askujt nuk i intereson realisht pse u shkurtuan këto fonde dhe ku do të shkojnë apo si do të ri-investohen ato fonde të tjera. Se çfarë po ndodh me ligjin për SHISH-in është edhe më pak e kuptueshme për pjesën më të madhe të shqiptarëve, madje edhe interesi është i ulët si asnjëherë tjetër. Emrin e kryetarit të Shërbimit Informativ nuk e njihnin as gazetarët deri në mars të këtij viti, kur çështja papritmas u bë e nxehtë. Dimë që ShBA-ja dhe NATO-ja e kundërshtojnë ligjin që Kryeministri në fakt e ka përzemër dhe që Opozita e kundërshton. Po çfarë na intereson ne? Pse duhet të dimë arsyet që çuan mbrëmë një grusht deputetësh të grushtonin njëri tjetrin? A mos vallë ndryshon gjë po të mbahemi të informuar?! Mediat në anën tjetër janë të interesuara të ketë sadopak gjullurdi. Dërgohen në terren (Parlament p.sh.) dy pseudogazetarë që dinë të krijojnë një lajm prej thashethemit, por nuk dinë as rregullat elementare të gramatikës së gjuhës shqipe. Kështu na servirin në ekrane dhe gazeta atë çka ne konsumojmë çdo ditë si lajm por që në të vërtetë askujt nuk i intereson. Indiferenca dhe harresa janë ilaç për shpirtin.

    Liri do të thotë pjesëmarrje. Por ne nuk jemi të lirë dhe nuk kemi më as dëshirën për të qenë të tillë. Duket qartë një dorëzim përpara realitetit. Dëshirës për ta ndryshuar këtë realitet nuk i duket as nami e as nishani. Edhe thirrjet për të qenë më aktivë në jetën e vendit, më të kujdesshëm në problematikat sociale, më të pranishëm në zhvillimet politike, po shuhen dalëngadalë, po meken në grykën e dy tre intelektualëve të fundit…

     Në Shqipëri edhe puna nuk është më punë dhe askush nuk do të punojë. Në Shqipëri qytetari mëson t’a urrejë punën dhe s’ka si të jetë ndryshe. Këtu ata që nuk punojnë por vjedhin ose bejnë politikë, varet nga kendvështrimi, pasurohen dhe të tjerët mbeten në vend numëro.

    Morali këtu është i ndaluar me ligj. Mjafton të dëgjosh deputetët apo ministrat sesi përshëndeten me fjalor rruge, duke i përmendur njëri-tjetrit tangat e kuqe që përdor natën, sa miell tërheq njëri e sa femra ka korruptuar tjetri. Është e pamundur të mbyllësh veshët, pasi lajmet jepen në çdo orë të ditës dhe s’ka fëmijë të kësaj Republike që të mos e ketë pasuruar zhargonin e tij me fjalë politikançe. Këtu mund të gënjesh, mund edhe të shpifësh dhe del i nderuar. Mund të lypësh, mund t’iu përulesh shefave dhe prapë të jetosh me “dinjitet”. Skepticizmi madje nuk është edhe aq i keq, përkundrazi është gjëja më e mirë që mund të përftosh duke jetuar ne Shqipëri. Shefi i të gjithë shqiptarëve, në këtë rast Kryeministri ka një fuqi të pafund. S’do mend që mësohet me këtë fuqi dhe fillon ta konsiderojë veten me të drejtë zot. I vetmi që ka pushtetin mbi secilin prej 3 milion shpirtërave që popullojnë këtë copë toke të ballkanit perëndimor. Ndërsa ushtarët janë ushtarë dhe plot privilegje.

    Dhe është keshtu që qytetari i Shqipërisë shikon sesi paska njerëz që mund të jetojnë për së mbari edhe në këtë mënyrë. Kështu fillon e kopjon sjelljen e atyre që kanë arritur majat, mëson zhargonin e tyre, e ve në përdorim dhe zbulon kënaqësitë e sjelljeve prej komandanti, zbaton çdo urdhër dhe mëson t’i adhurojë politikanët, ose… ose zgjedh të qëndrojë më vete, të largohet prej rrëmujës, zhurmës dhe imoralitetit. Pjesa më e madhe e shqiptarëve e kanë bërë zgjedhjen e tyre…

    Për sa kohë fjala liri nuk do të ketë kuptimin e pjesëmarrjes aktive në jetën e vendit, sidomos në politikë, për sa kohë liri do të ketë kuptimin e të qëndruarit veçmas, në indiferencë, për sa kohë liri do të përkthehet si liri për të harruar, ose për të mos u angazhuar; për aq kohë ne do të vazhdojmë të mbetemi të lidhur në zinxhirët e një pushteti të krikmbur dhe fati ynë si të paangazhuar do të jetë në dorën e pushtetarëve, të cilët, kjo gjë është e sigurt, nuk e kanë për zemër fatin tonë dhe të Shqipërisë.

 

                                                                                                                                                  Onufri