Ekspozita Permanente Shqipëria e Re

Fevzo, i cili ka alergji nga pantallonat e kostumet e dokut të  periudhës së  socializmit dhe për konsekuencë  nuk e nis ditën pa marrë  dozën e tij fashistinante duke parë  çdo mëngjes dokumentarin e Institutit Luce mbi  ceremoninë e martesës së  Mbretit Zog, vendosi t’i shtoje librit të tij të fundit, ‘Kur ndërtohej Shqipëria Dixhitale’, një  kapitull paksa kundërthënës, mbi materialin e asfaltit. Henri, krejt moskokëçarës, ish përhumbur duke përpunuar tezën e tij të  të  mirave që  vijnë  nga kriza.  Magazina Popullore (Mapo) duhet të  ngjajë  përherë  plot edhe kur nuk  është, si Shqipëria e vetë Kryemjeshtrit Sali.

Lavdi Veprës Sali-Lule-Like!
Rroftë  Shqipëria e Bollëkut, ku numërohet çdo votë !

Ishte koha kur…
Sekretari i Parë i Partisë  së  Punës të  Shqipërisë , shoku Ramiz Alia,  që  shquhej nga një  ndrojtje prej një  mikroborgjezi finok e të  përkorë , kish lëshuar një  deklaratë  që  të  habiste në  një  Plenium Partie. “Edhe bar do hamë dhe parimet nuk i shkelim!” Me pak fjalë , regjimi i bënte rezistencë  ndryshimit, e kërkonte të  fshihte kalbëzimin e tij. Socializmi do ndërtohej me çdo kusht.  Edhe duke i bërë  të  gjithë  “të  barabartë  në  varfëri”- kështu kish reflektuar mbi socializmin në  të  ngrysur të  moshës së  tij luftëtari i lirisë  Petro Marko, teksa hidhte shënimet në  ditar me makinën e tij të  shkrimit i mbyllur në studio.

Ndërkohë  udhëheqja përsëriste se  nuk mund t’i lihej Shqipëria huliganeve flokëshprishur që  dëgjonin muzikë  të  ndaluar perëndimore. Le më  pastaj armiqve të  betuar të  klasës së  përmbysur. Këto ishin të  fundit urdhër-parulla të  regjimit.

Lavdi Veprës Enver-Ramiz!
Rroftë  Shqipëria Socialiste, e demokracisë  popullore!

Nën regjime të  ndryshme,  nën të  njëjtën liri të  mpirë
Regjimi socialist, ndërsa po arrinte fundin, kërkonte nga njerëzit të  vetë -sakrifikoheshin, e të  privoheshin edhe nga ato të  pakta e të  njëjta të  mira materiale, gjoja në emër të  idealeve apo parimeve. Parimet kishin mbetur të  vetmet spiranca të  rreme të  mbajtjes në  breg të  anijes Shqipëria e Re, të  vetmet që  mund të  nanurisnin iluzione futuriste duke ngelur në vend numëro. Nuk bënin gjë  tjetër veçse përpiqeshin t’i zgjasnin jetën me çdo kusht regjimit.

Ndërsa tani, nën regjimin e ri na kërkohet të  pranojmë asfaltin si dikur barin. Duan të na nanurisin me iluzione futuriste të  një Shqipërie dixhitale, të  një  Shqipërie superfuqi atomike, të  një  Shqipërie të  asfaltuar. Në  fakt, Shqipëria që  na shitet si e tillë  jo vetëm që është  një  Shqipëri fund e krye virtuale, e rremë , po një  Shqipëri që  tkurret e mpaket përditë  se po i mpihet liria. Po pakësohen e ngushtohen hapësirat ku ushtrohet liria. Shqipëria në  ekspozitë  duket bukur. Tek kutia e televizorit.

8, Shtator, 2012
Coli

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *